MIA

Zaczynam od oczu i ust, i w ogóle mi się nie spieszy. Całuję cię długo, z językiem, łapa za kark, aż ci oddech zabiera.

Potem schodzę niżej. Loda idzie w gumce, głęboko i bez pośpiechu, ręka nadąża, a ja mam oczy wbite w ciebie, żeby widzieć dokładnie, kiedy przestajesz się kryć. Kręci mnie twój rwany oddech na moich ustach i to, że łapiesz mnie za kudły bez pytania.

Jak przechodzimy do ruchania, to jest konkretne ruchanie. Misjonarz na docisk, nogi na twoich biodrach, pazury zostawiają ślady; ja na tobie, żebyś jechał w tempie, które ja ustawiam, i żebyś widział moją minę, jak dochodzę; na czworaka, plecy wygięte, twoja łapa ciągnie mnie za włosy, aż wyrywa mi się jęk, który nie jest na pokaz.

Trzymam, zaciskam się i chcę więcej. Stękam, jak mi robisz dobrze, i mówię ci, jak nie. Nie gram niczego: co słyszysz, to czuję.

A jak kończysz, to się nie odsuwam. Zostaję na tobie, spocona, z rozjechanym oddechem, i całuję cię, aż nam przejdzie.